Van de vele manieren om je vrij te maken is dit er één.

Begin jaren ‘70 in de Kosmos: na de yogales nodigde een mede-cursiste, die mooi kon dansen, me uit naar de grote zaal. Er zaten enkele mensen op de grond en een lamp scheen op het grote projectiescherm op het podium. Daar begonnen we te dansen. Ik voorzichtig eerst met mijn eigen schaduw, toen met die van mijn partner en later zelfs mét mijn partner. Het was iets onbeschrijfelijks. Ik was niet meer van deze wereld. Ik herinner me nog flarden van het verhaal dat ik danste. Na ongeveer twee uren intens geleefd te hebben, viel ik uitgeput neer.
We kregen te horen dat iemand in de controlekamer Javaanse en Balinese muziek had opgezet. Totdat de aangekondigde musici kwamen: Burton Green, pianist en een fluitist/klarinettist. Zij lieten zich inspireren door onze dans, vertelde Burton me. Zoals mijn verhaal zich  onwetend ontrolde aan hún muziek. Ter plekke werd ik gevraagd om te dansen bij een Deens theatergezelschap, hetgeen ik met veel plezier een jaartje heb gedaan.

Met een goede vriendin heb ik drie maanden op tangoles gezeten.
Ik kreeg een uitnodiging voor de feestelijke presentatie van het boek over Jazz in het voormalige Nederlands-Indië. Uiteraard met heerlijke jazzmuziek. Hetzelfde gebeurde weer. Tango-achtig en anderszins, bewogen we ons over de enorme dansvloer. De organisatoren vroegen zich af wie van hen, ons had ingehuurd.
Dat terwijl ik in mijn middelbare schooltijd met veel pijn en moeite mijn ballroom-bronzen speldje haalde. Hoewel enkele foefjes daarvan me waarschijnlijk nog altijd van dienst  zijn.

Na het volle maan-zomer feest in Ruigoord op weg naar huis, stond voor me een hele rij auto’s stil op het zandweggetje. Ik stapte uit om te kijken wat er aan de hand was. De voorste auto kon niet starten. “Onder het dashboard rechts van de stuurstang hangen twee losse draadjes. Die moet je aan elkaar vastmaken.” zei ik tegen de jongen die erbij stond en dat nog wel in het Frans, terwijl ik absoluut niet in die auto had gekeken. “Hoe wist je dat nou”, vroeg Niki, die naast me in de auto kroop. Toen pas realiseerde ik me het "bijzondere" van het gebeurde.
Ik had uren gedanst op de heerlijke muziek van een Afrikaanse band. Zou het zijn dat ik daardoor letterlijk uit mijn dak ging, los kwam van het denken, openstond voor de signalen vanuit de Akasha? Had de marijuana-geur om me heen er misschien een steentje (pardon, een wolkje) toe bijgedragen? Het voorval leidde tot een kleine piek in mijn praktijk.

Het bevrijdende gevoel van vrij te kunnen bewegen op heerlijke muziek, leidt ertoe dat ik de nacht erna meestal fantastisch droom. Zoals vannacht: 

"wekelijks huurde ik een zaaltje, met de aankondiging:
'Dansadinbefrielse, danceUfree!© dense U free© (dans je los uit je bekrompenheidheid); rök-, sprit-, drug-, sko och strumpfritt för alla mellan 12 -92. Ta med dig: bekwäm klädsel, något till det gemensamma bordet, tallrik, mug, en hundring  och din  goda humör". Dense? U? Ouvrie!©
(dansjebevrijding! rook-, alcohol-, drug-, schoen- en sokkenvrij voor iedereen tussen de 12-92. (Neem mee: gemakkelijke kleding, iets voor de gezamenlijke maaltijd, bord, mok, een tientje en je goede humeur)'.
Het waren fantastische droomfeesten "

naar aanleiding van een avondje samenzijn met Mimoon.

Er zijn natuurlijk vele manieren om je vrij te maken. Dit is er één van. Ontdek je eigen manier. Maar: MAAK JE VRIJ!

 © Indrasurya, Mei 2006
terug