Sillburyhill, Avebury, West kennet long barrow

Avebury, is een enorm complex, dat 6000 jaar geleden aangelegd werd in de vorm van zon en slang. In vele culturen hét symbool voor spirituele energie. Dit is de grootste van de ruim 900 steencirkels op de Britse eilanden. Het bestaat uit een immense aarden wal, welke 10 meter hoog geweest moet zijn. Daarbinnen werd een greppel gegraven, ook 10 meter diep. Binnen deze 400 meter wijde ring staan de reusachtige stenen. Elke keer, afhankelijk van onder andere de belichting zien deze er weer anders uit. Binnen de grote cirkel  zijn weer twee kleinere cirkels. Aan twee zijden werd de greppel onderbroken. Dwars door de grote cirkel liep een zacht kronkelende weg, die aanving bij de kop van de slang, ook nú nog een plek met vrij krachtige energie, de Sanctuary genoemd. Vanaf deze kop van de slang tot aan de staart, zo'n zes kilometer naar het Westen, was de 15 meter brede allee, afgezet met grote stenen. (een processieweg tbv. het vruchtbaarheidsfeest?)  Aan de westzijde van de cirkel staat een groep prachtige beuken met een gedeeltelijk boven de grond ineengestrengeld wortelstelsel. Sillburyhill, twee kilometer Zuidelijk van Avebury is met haar 40 meter Europa's hoogste, door mensenhanden aangelegde heuvel. Hij bestaat uit segmenten van kalksteen, opgevuld met rotsblokken. Bijzonder vreemde gebeurtenissen vinden hier de laatste jaren plaats. Lees er maar eens de persoonlijke ervaringen van Janet  op na (onder close encounter). Ook ik had er een mooie ervaring, toen we ons in Sept. 2005 omstreeks zonsondergang, met een groep mensen in de krachtige graancirkel in het veld direct ten Noorden van de heuvel bevonden. Toen ik in het gras lag, kreeg ik de indruk of ik met het midden van mijn rug op een stuk grond lag, dat net iets hoger was dan ter weerszijden er van; ik had dan ook sterk het gevoel dat ik om zou rollen. Het vreemde was dat ik datzelfde gevoel ook had als ik een decimeter verschoof. Ook op een heel ander plek binnen de cirkel had ik die vreemde ervaring. Ik vond het niet eens zo vreemd, eerder lachwekkend. Een gevoel van vrijheid kwam over me, een euforie, zoals ik soms ook ervaar tijdens lekker muziek maken of dansen; of waar Ervin Laszlo het over heeft als hij vertelt van de beste ingevingen die hij ontvangt, als hij in de concertzaal achter zijn vleugel zit en het orkest fantastisch speelt. Iemand anders vertelde dat ze het gevoel had of ze lichter werd. Ik keek naar de 40 meter hoge heuvel en zag een dikke stevige, duidelijk begrensde uitstraling om haar heen. Zo'n sterke uitstraling - in de vorm van een band - had ik, achteraf beschouwd, nooit eerder om iets of iemand waargenomen. Geleidelijk aan nam ik over de bovenste vijf meter van de heuvel een soort los van elkaar staande blauwe, smalle vlammentongen waar, van  wel  tien meter hoog, die een weinig flakkerden; en beurtelings korter of langer werden. Het leek eerder of die vlammen van achter de heuvel vandaan kwamen. Ik zag het en was niet eens verbaasd. Het kwam me zo natuurlijk voor. Het deed me denken aan Noorderlicht. Pas achteraf, toen ik in bed lag, realiseerde ik me dat ik getuige was geweest van iets heel bijzonders. Of misschien was het niet eens zo bijzonder; nam ik deze natuurverschijnselen waar omdat ik me zo vrij voelde. Uit ervaring weet ik dat de mens op zulke momenten veel meer kan waarnemen dan bij een 'normaal' bewustzijnsniveau. Dit bijzondere kan misschien de gewoonste zaak van de wereld worden wanneer het me lukt om de juiste instelling van geest te bereiken. Een kilometer ten Zuiden van Sillbury hill ligt West Kennet Long Barrow, Engeland's grootste, 100 meter lange grafheuvel. Hij werd over 'hune-bedden' heen gebouwd. Het bestaat uit een gang met 5 grafkelders, waar je net in kunt staan.  Het graf zelf is slechts 15 meter lang. Deze omgeving wordt jaarlijks gezegend met de meest indrukwekkende graancirkel.