DE BELOFTE

Janet Ossebaard, die net terug was uit Engeland vroeg ik naar cirkels met een sterke uitstraling. Janet raadde me onder meer de crikel aan direct ten  Noorden van Silbury Hill {de zg. Silbury Hill (2) van juli 2005} Na er een gemeenschappelijk genezingsritueel  geleid te hebben, ging ik in het graancirkelveld liggen. Helaas net met mijn rug  op een langwerpig heuveltje. Ik schoof een halve meter op. Weer  zo'n stom heuveltje. Ik stond op en probeerde het enkele meters verder.  Weer het gevoel eraf te rollen. Een dame uit de groep kwam naar me toe en deelde haar vreemde gewaarwording met me. Met gesloten ogen hield ik mijn armen met de handpalmen omhoog,  voor mijn maag. Verhip, het leek wel of ik lichter werd. Daarom kreeg ik zoeven dus ook dat gevoel van om te rollen. De druk met de grond was immers het grootst langs mijn ruggegraat. Enkele minuten later keek ik naar de 40 meter hoge Sillbury-hill, een honderd meter bij me vandaan. Dat  was vreemd. Ik zie wel eens aura's om mensen,  bomen, grote stenen of heuvels; een soort uitstraling, te vergelijken met waterdamp, welke met de afstand tot het object, afneemt in dichtheid.  Maar dit! Ten eerste: de aura lag om de heuvel heen, maar  vanaf zo'n 10 meter  vanaf de top werd hij beduidend minder  dicht.  En nog vreemder: de hele aura lag als een ongeveer vijf meter brede band over de heuvel heen. Die vijf  meter was zo dicht als ik nog nooit eerder had gezien. Bovendien was deze over de hele breedte van dezelfde dichtheid en ging  dus aan de buitenzijde  plots over in de gewone lucht. Na enkele minuten kwamen uit de afgeplatte top en de bovenste  10 meter van de heuvel, traag wapperende tongen blauwpaars 'noorderlicht'.  Ik wendde opzettelijk mijn blik even af;  maar dit vreemde verschijnsel bleef. Ik genoot, maar vond het tegelijkertijd zo gewoon dat ik niet eens de moeite nam om mijn camera te pakken. Of Rhené, die met zijn videocamera twintig meter bij me vandaan stond, hierop attent te maken. Het was ongeveer een half uur na zonsondergang. Deze verschijning bleef zeker 5 minuten zichtbaar. Pas toen ik in bed lag,  drong het grote wonder in zijn volle omvang tot me door. Wat een fantastische foto had ik gemist en dat ik de anderen er niet op had geattendeerd. Het had zo moeten zijn. "Yes, I'll comeback, I promise!" De volgende morgen plaste ik met een straal zoals 15 jaar geleden! Helaas werd deze in een week tijd alsmaar dunner en weer 'normaal', zoals behorend bij een wat oudere man met een ietwat vergrote prostaat. Dacht ik. Ik zie het nu als een soort belofte, waartoe ook graancirkelmakkers in staat zijn. Ik liet me toch maar onderzoeken. De chirurg zei, dat zo'n tijdelijke opheffing van een bestaande vernauwing van de urinebuis, medisch gezien, onmogelijk is. En de prostaat was prima. Hoewel de vernauwing inmiddels is weggesneden, is de straal toch niet zo krachtig als bij "de belofte".